Povezanost sociodemografskih karakteristika i rezilijentnosti zaposlenika
Aldina Leto
SUMMARY
Uprkos intuitivnom shvatanju rezilijentnosti kao relativno jednostavnog konstrukta, u savremenoj naučnoj literaturi prisutne su brojne definicije ovog pojma. U naučnim istraživanjima rezilijentnost se definiše na različite načine: kao oporavak ili „odbijanje“ od stresne situacije, efikasno nošenje sa stresnim okolnostima, adaptacija na njih, sposobnost izbjegavanja nepovoljnih posljedica, otpornost na bol i patnju, te funkcionalno suočavanje sa stresnim izazovima.
Prema Windle (2011), na osnovu sinteze dostupnih definicija, rezilijentnost se može posmatrati kao proces uspješnog nošenja sa značajnim izvorima stresa i traumatskim iskustvima, odnosno efikasnog upravljanja njima. Rezijentnost i otpornost predstavljaju konstrukt koji se razvija i nadograđuje tokom života, a otpornost se može razvijati na osnovu ranijih iskustava, naročito nakon prevazilaženja kriznih i stresnih situacija.
Istraživanje je provedeno na slučajnom uzorku od 237 ispitanika putem online upitnika. Cilj istraživanja bio je ispitati postojanje razlika između pojedinih sociodemografskih karakteristika i nivoa rezilijentnosti zaposlenika. Rezultati su pokazali da su muškarci u prosjeku rezilijentniji u odnosu na žene, te da zaposlenici sa ugovorom na neodređeno vrijeme iskazuju viši nivo rezilijentnosti u poređenju sa zaposlenicima koji imaju ugovor o radu na određeno vrijeme ili ugovor o djelu. Ostale sociodemografske karakteristike, poput dobi, vrste organizacije i dužine radnog staža, nisu pokazale statistički značajne razlike u nivou rezilijentnosti zaposlenika.
150139_Educa 16 (2023) - 137-1...
- 1.01 - Izvorni naučni rad
