Socijalna ekologija i obrazovanje kao integrativni i univerzalni faktori u bosanskohercegovačkom društvu

Nedim Kebo

Socijalna ekologija je sociološka disciplina koja se bavi proučavanjem životne sredine sa socijalnog aspekta. Obrazovanje je proces usvajanja normi, vrijednosti, znanja i vještina. Ono što povezuje socijalnu ekologiju i obrazovanje je, dakako, dokument pod nazivom „Granice rasta i pojam održivog razvoja“.

U povezanosti socijalne ekologije i obrazovanja može se navesti i obuhvatiti religija. Religija kao podmodel i most povezanosti socijalne ekologije i obrazovanja može biti faktor integracije i univerzalnosti društva, ako se racionalno propovijeda i primjenjuje u svakodnevnom životu, na način da se podstiče i razvija model tolerancije, filantropije, humanizma, solidarnosti i ostalih elemenata koji podstiču i formiraju principe jednakosti, pravde i slobode.

U Bosni i Hercegovini socijalna ekologija i obrazovanje su stavljene u centar razdvojenosti i destrukcije. Bosanskohercegovačko društvo je u stanju i procesu krize. Obrazovanje je ideologizirano te se ograničava i stavlja u službu samo jednog naroda. Uporedo s ideologizacijom obrazovanja, socijalna ekologija se ne shvata kao praktična disciplina nego kao teorijska utopija. Mlade generacije i budući naraštaji pod negativnim su utjecajem načina razmišljanja i postupanja starijih generacija.

Kroz istraživanja namjeravam da predstavim kako socijalna ekologija i obrazovanje mogu biti integrativni i univerzalni faktori u bosanskohercegovačkom društvu, a kroz svjetonazor i pogled na bosanskohercegovačku stvarnost mladih ljudi – učenika/ca srednjih škola, u kojima sam proveo istraživanje koje je obuhvatilo uzorak od 300 učenika/ca (N=300) u gradovima: Mostaru, Trebinju, Sarajevu, Tuzli, Banja Luci i Livnu.