Izučavanje arapske književnosti na univerzitetima

Ahmed Hasan-Abdulganij

U radu se razmatra izučavanje arapske književnosti sa svim njenim specifičnostima, u kontekstu pitanja treba li ona biti obavezan dio studija za studente koji ne govore arapski jezik, a arapski uče kao strani jezik. Polazi se od dileme da li izučavanje arapske književnosti predstavlja važan segment u procesu usvajanja arapskog jezika ili je, naprotiv, riječ o sadržaju koji studenti doživljavaju kao suvišan i nedovoljno koristan u odnosu na trud koji u njega ulažu.

Rad se bavi mogućim koristima koje izučavanje arapske književnosti može donijeti studentima koji ne govore arapski jezik, te pitanjem u kojoj mjeri književnost doprinosi jezičkim kompetencijama, kulturnom razumijevanju i općem obrazovanju studenata. Također se razmatra da li studenti takve sadržaje doživljavaju kao neophodne ili, pak, smatraju da bi svoje vrijeme korisnije uložili u izučavanje gramatike, vokabulara i drugih jezičkih vještina.

U stručnoj i akademskoj javnosti formirala su se dva oprečna stava.
Prvi stav zastupaju oni koji smatraju da studenti koji ne govore arapski jezik ne trebaju izučavati arapsku književnost.
Drugi stav zastupaju oni koji smatraju da arapsku književnost trebaju izučavati i studenti koji ne govore arapski jezik.

Oba stava temelje se na prethodnim nastavnim iskustvima, rezultatima postignutim u procesu podučavanja, kao i na izraženim stavovima i očekivanjima studenata koji uče arapski jezik. Cilj rada je izložiti argumente na kojima se zasnivaju oba pristupa te doprinijeti raspravi o mjestu arapske književnosti u univerzitetskom obrazovanju.